Annemarij Bergervoet

Op een plein tussen de hutongs van Beijing wordt na zonsondergang gedanst. Scooters staan aan de kant, mensen komen en gaan en uit verschillende hoeken klinkt opzwepende Chinese muziek. Het plein is niet als dansvloer ontworpen. Toch is het er een geworden.

Zo zie ik de stad het liefst: een plek met ruimte voor het onverwachte, voor schoonheid en spel. Een stad kan nog zo efficiënt, bereikbaar en betaalbaar zijn. Als niemand ervan gaat houden, wat hebben we dan gemaakt?

Die vraag neem ik mee in mijn werk als adviseur gebiedsontwikkeling. Ik zoek naar wat een plek bijzonder maakt en vertaal dat naar plannen die ook echt van de grond komen. Daarvoor breng ik partijen en ideeën bij elkaar. Soms vraagt dat geduld, soms een beetje tegendraadsheid.

Ik wil resultaten boeken en onderweg plezier hebben. Dat laatste vergeet ik zelf weleens. Daarom deze foto.